ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΓΣΕΕ

Στον αγωνιστικό δρόμο η ΓΣΕΕ πρέπει να πατά γκάζι, όχι φρένο

1. Η κυβέρνηση αγνοώντας επιδεικτικά την θέληση των εργαζομένων και της κοινωνίας ευρύτερα, αφού προώθησε την πρώτη φάση επίθεση της στο ασφαλιστικό, επιχειρεί τώρα να ολοκληρώσει το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα των αντεργατικών αλλαγών της.
Προχωρά στην πλήρη εκποίηση και εκχώρηση της Διοίκησης στον ΟΤΕ που αποτελεί το πιο σημαντικό φορέα εισαγωγής της χώρας μας στις τεχνολογίες αιχμής. Ξεπουλά λιμάνια και υποδομές, ιδιωτικοποιεί ότι δεν πρόλαβε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Διαιωνίζει την λιτότητα με μια απαράδεκτη εισοδηματική πολιτική που κατατρώγει το εργατικό εισόδημα. Ανέχεται και υποθάλπει το γιγαντιαίο κύμα ακρίβειας που εξανεμίζει μισθούς και συντάξεις.
Παρά την αποτυχία της να τροποποιήσει το άρθρο 16 επιχειρεί να ιδιωτικοποιήσει την παιδεία και να εφαρμόσει ένα νόμο που υποβαθμίζει την εκπαίδευση και τη διασυνδέει πιο στενά με τα μεγάλα συμφέροντα.
Προετοιμάζει επίσης μια νέα επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα με την πλήρη απορρύθμιση της εργασίας και την εναρμόνιση του εργατικού δικαίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου, στα πλαίσια της διαβόητης flexicurity.
Οι τράπεζες με το έτσι θέλω και με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης πρωτοπορούν καταργώντας το κλαδικό επίπεδο διαπραγμάτευσης που προβλέπεται συνταγματικά, δίνο-ντας έτσι σήμα για τους υπόλοιπους κλάδους της οικονομίας.
Η κατάσταση αυτή δεν αντιμετωπίζεται με την κατάσταση «ρελαντί» που υπάρχει στη ΓΣΕΕ. Με τις ισορροπίες αδράνειας στις οποίες έχει οδηγήσει το σφιχταγκάλιασμα ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.
Απαιτείται μια νέα επιλογή καθολικής σύγκρουσης με το νεοφιλελευθερισμό και τις επιλογές του. Απαιτείται η συγκρότηση ενός ισχυρού αντινεοφιλελεύθερου κινήματος που θα συγκρουστεί με την κυβερνητική αντεργατική πολιτική. Σ’ αυτό το κίνημα πρέπει να ενταχθεί και η ΓΣΕΕ σταματώντας τη συμβιβαστική γραμμή που επέδειξε μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι αν η ηγεσία της θέλει.
2. Το συνδικαλιστικό κίνημα βγαίνει βαριά τραυματισμένο από τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος. Η κυβερνητική επίθεση στο ασφαλιστικό έδωσε την ευκαιρία στα συνδικάτα να ανασυνταχθούν και να οργανώσουν μεγάλες και μαζικές κινητοποιήσεις. Παρά τις αδυναμίες που εμφανίστηκαν, η ΓΣΕΕ έπαιξε έναν θετικό ρόλο στην ανάπτυξη αυτού του αγώνα. Όμως η αρνητική εξέλιξη όσον αφορά την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση, ήταν μια ολέθρια επιλογή η οποία «έχυσε το γάλα από την καρδάρα που γέμιζε». Η επιλογή αυτή σήμανε την αποκλιμάκωση των αγώνων προς μεγάλη ευφορία της κυβέρνησης. Οι άμαζες συγκεντρώσεις την πρωτομαγιά στο σύνολο τους αποδεικνύουν την ζημιά που έχει γίνει. Η επιλογή αυτή άφησε τους εργαζόμενους απροστάτευτους στο κύμα της ακρίβειας το οποίο ήδη αποδεκάτισε τις όποιες αυξήσεις δόθηκαν.
Η διαφωνία μας σ’ αυτές τις επιλογές, όπως και σε πολλές άλλες στο παρελθόν, είναι ριζική και δεδομένη, όπως δεδομένες είναι οι ευθύνες των δυνάμεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Αυτές υπάρχουν και θα καταλογίζονται. Υπάρχει ανάγκη όμως να προχωρήσουμε. Η κυβερνητική επίθεση περνά σε νέα φάση κλιμάκωσης της. Συνεπώς υπάρχει η ανάγκη να εκπονήσουμε ένα νέο σχεδιασμό αγωνιστικής δράσης με στόχο να αποκρούσουμε την κυβερνητική επίθεση και την αυθαιρεσία των εργοδοτών η οποία γιγαντώνεται.
Εκτιμούμε ότι στη ΓΣΕΕ απαιτούνται ριζικές αλλαγές στο προσανατολισμό και τη λειτουργία της και θα αγωνιστούμε γι’ αυτές. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να επιλέξουν μεταξύ του συμβιβασμένου συνδικαλισμού και της διασπαστικής πρακτικής. Η ανάγκη πάλης από τα μέσα και από τα πάνω και από τα κάτω, για να αλλάξουν τα δεδομένα στο συνδικαλιστικό κίνημα και να κατακτήσει τον αυτόνομο ταξικό ρόλο του είναι ενδεδειγμένη στάση και θα ενταθεί. Καλούμε όλους τους συναδέλφους όπου και αν ανήκουν να συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Το βάρος της προσπάθειας μας θα πέσει στους χώρους δουλειάς, ώστε να στηρίξουμε την κίνηση των από κάτω. Όμως δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια , παρά τις διευρυνόμενες δυσκολίες, ώστε η ΓΣΕΕ να παίξει ουσιαστικά τον ρόλο της και να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Συμμετέχουμε σε ένα αντιπροσωπευτικό προεδρείο, ένα προεδρείο μη προγραμματικής συμφωνίας και συνεργασίας και απαιτούμε αυτό το προεδρείο στοιχειωδώς να λειτουργεί και ο καθένας να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Το αντιπροσωπευτικό προεδρείο υπάρχει στη ΓΣΕΕ με τις δυνάμεις που το αποδέχονται, αλλά η λογική του δε λειτουργεί. Εμείς διεκδικούμε τη συλλογική λειτουργία και φυσικά δεν πρόκειται να αποδεχτούμε ή να νομιμοποιήσουμε πρακτικές αποκλεισμού.
3. Η πολυσχιδής διεθνής κρίση αποδεικνύει και την βαρβαρότητα, αλλά και την αποτυχία του καπιταλισμού και υπό την μορφή της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης να καλύψει τις ανθρώπινες ανάγκες. Η υπερεκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας και της φύσης παράγει εκρηκτικά αδιέξοδα. Η Ευρώπη βρίσκεται σε φάση οπισθοδρόμησης, οι πολιτικές που ακολουθούν διευρύνουν στο εσωτερικό της τις συνέπειες της κρίσης της Αμερικάνικης οικονομίας. Στην Ελλάδα αναθεωρούνται προς τα κάτω οι στόχοι ενώ η θεαματική ακρίβεια και η λιτότητα, η υπερχρέωση των νοικοκυριών δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την κρίση του νεοφιλελευθερισμού με ακόμη μεγαλύτερες δόσεις νεοφιλελευθερισμού. Ο κρατικός παρεμβατισμός για να σωθούν οι Τράπεζες δεν συνιστά επιστροφή στον κενσϋανισμό, αλλά μια προσωρινή επιλογή, ώστε στη συνέχεια να κλιμακωθεί η νεοφιλελεύθερη επίθεση. Η κρίση θα αξιοποιηθεί, ώστε να παραβιαστούν σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση τα εργατικά δικαιώματα.
Το συνδικαλιστικό κίνημα το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να οργανώσει την αντίθεση του, να απαιτήσει την κρίση να την πληρώσουν τα κέρδη και όχι οι μισθοί, να συγκεντρώσει την προσοχή του στους εξής τομείς:
• Στο εισόδημα των εργαζομένων, στο χτύπημα της ακρίβειας και των επιπτώσεων της υπερχρέωσης των νοικοκυριών.
• Στην απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων.
• Στην απόκρουση της περιβόητης flexicurity και της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.
• Στην μη εφαρμογή του Νόμου Πετραλιά για το ασφαλιστικό και την ακύρωση όλου του αντιασφαλιστικού πλαισίου.
• Στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς και την υπεράσπιση της συνδικαλιστικής δράσης.

4. Πιο συγκεκριμένα με βάση αυτά τα μέτωπα πάλης πρέπει να γίνει εξειδίκευση στόχων:
α) Εισόδημα, ακρίβεια, υπερχρέωση νοικοκυριών:
• Διεκδίκηση διορθωτικού ποσού με την μορφή επιδόματος ακρίβειας, που θα δίνεται κάθε μήνα σε μισθούς και συντάξεις. Προτείνουμε να διεκδικήσουμε 200 ευρώ για φέτος και το επίδομα να γίνει 300 ευρώ το 2009. Υπό τις παρούσες συνθήκες η ΓΣΕΕ πρέπει να προετοιμάσει για την πρόωρη καταγγελία της σύμβασης. Στήριξη της μάχης των κλαδικών συμβάσεων. Υποστήριξη ενεργή της ΟΤΟΕ για να μην περάσει η ακύρωση της κλαδικής σύμβασης.
• Χορήγηση κάρτας απεριορίστων διαδρομών για τα μέσα μεταφοράς στους εργαζόμε-νους.
• Αύξηση της επιστροφής φόρου για ενοίκια. Στεγαστικά προγράμματα και πολιτικές για νέα ζευγάρια. Να εκπίπτει όλη η δαπάνη για τόκους δανείων αγοράς πρώτης κατοικίας.
• Άμεση αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% ελάφρυνση των προϋποθέσεων χορήγησης και χρονική διεύρυνση του.
• Χρηματοδότηση της Εργατικής Εστίας για πρόσθετα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού για την εργατική οικογένεια.
• Κοστολογικός έλεγχος από την πηγή ως την κατανάλωση. Οροφή κέρδους στα βασικά είδη ανάγκης.
• Πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ και ανάκληση των μεγάλων αυξήσεων που έγιναν σε αυτές και στα διόδια.
• Να σταματήσουν οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες.
• Να μειωθούν τα στεγαστικά επιτόκια και το επιτόκιο καταναλωτικών δανείων και καρτών να μην ξεπερνά το ύψος του νόμιμου εξωτραπεζικού επιτοκίου.
• Να καταργηθούν οι πρόσθετες χρεώσεις των δανείων. (Ψιλά γράμματα των συμβάσεων).
• Να χτυπηθούν τα καρτέλ στις τράπεζες, στα γαλακτοκομικά και αλλού.

β) Απόκρουση ιδιωτικοποιήσεων:
Α) Να σταματήσει το γαϊτανάκι των ιδιωτικοποιήσεων που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και προεκτείνει η σημερινή κυβέρνηση.
Β) Να μην προχωρήσει η συμφωνία ΟΤΕ-Λιμανιών και να ακυρωθεί όλο το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.
Γ) Να σταματήσει η πρακτική των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα που οδηγεί σε αφαίρεση ολόκληρων τμημάτων του Δημοσίου Τομέα σε όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Δ) Να περιέλθουν στο δημόσιο έλεγχο άμεσα όλες οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας και κοινής ωφελείας. Όπου υπάρχει μειοψηφικό ποσοστό συμμετοχής, να αυξηθεί άμεσα στο 51% με προοπτική τον πλήρη έλεγχο και ιδιοκτησία του δημοσίου.
Ε) Να καθιερωθεί εργατικός και κοινωνικός έλεγχος. Να προωθηθεί ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός και η αποκομματικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων.
ΣΤ) Φθηνές και ποιοτικές υπηρεσίες στο λαό.
Ζ) Αναβάθμιση της θέσης των εργαζομένων σε δικαιώματα και συμμετοχή στην λειτουργία τους.

γ) Δημοκρατική επαναρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων:
1. Αποκρούουμε την αλλαγή του εργατικού δικαίου με βάση την απαράδεκτη λογική της flexicurity. Αυστηροποίηση και όχι απελευθέρωση των απολύσεων. Αύξηση της αποζημίωσης στους εργατοτεχνίτες στο ύψος των υπαλλήλων.
2. Νέα δημοκρατική ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων με στόχο :
• Την ενίσχυση της σύμβασης αορίστου χρόνου σε βάρος όλων των ελαστικών μορφών.
• Την κατάργηση της μαύρης εργασίας, της ενοικίασης εργασίας και της ψευδούς αυτοαπασχόλησης.
• Την αυστηρή εφαρμογή του χρόνου εργασίας και την προώθηση της 35ώρης εργασίας εβδομαδιαίας εργασίας (5ήμερο-7ωρο).
• Τη δραστική ενίσχυση και την αναβάθμιση του ρόλου της επιθεώρησης εργασίας (Δεν μπορεί να υπάρχουν 450 κοινωνικοί επιθεωρητές για 900.000 επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα).
• Αγωνιζόμαστε για το δραστικό περιορισμό της απορρύθμισης της εργασίας, αλλά ταυτόχρονα απαιτούμε ότι όσοι σήμερα εργάζονται επισφαλώς να έχουν ίσα δικαιώματα.
• Καμία διάκριση μεταξύ παλιών και νέων εργαζομένων.

δ) Ασφαλιστικό:
Ο στόχος μας να μην εφαρμοστεί στην πράξη ο νόμος Πετραλιά απαιτεί συγκεκριμενοποίηση σε δράση. Το «παιχνίδι» θα κριθεί στο θέμα των ενοποιήσεων πέραν της δικαστικής παρέμβασης, απαιτείται συντονισμός κατά ενοποιημένα ταμεία. Η ΓΣΕΕ πρέπει να παίξει ενεργό ρόλο στην οργάνωση του συντονισμού των χώρων.
Η προσπάθεια μας θα είναι ατελής αν δεν συνδυαστεί με ένα πλαίσιο στόχων που θα συνιστούν τη δική μας εναλλακτική πρόταση στο ασφαλιστικό και το οποίο θα ακυρώσει όλο το προηγούμενο αντιασφαλιστικό πλαίσιο (Ν. Πετραλιά, Ρέππα, Σιούφα κ.α.).

ε) Εφαρμογή Συμβάσεων-Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς:
Οι παρεμβάσεις των εργοδοτών κλιμακώνονται. Οι συμβάσεις δεν εφαρμόζονται. Θεσμοθετημένα δικαιώματα δεν αναγνωρίζονται. Οι απολύσεις πρωτοπόρων εργαζομένων. Η παρεμπόδιση της δράσης σωματείων, οι απειλές, η τρομοκράτηση των εργαζομένων, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα, είναι στην ημερήσια διάταξη. Πρόσφατα είχαμε διάρρηξη γραφείων σωματείου (πρώην Hays-Logistics), διάλυση σωματείου (Όλυμπος) και δεκάδες άλλες περιπτώσεις.
Πρόκειται για κεντρικό πρόβλημα. Η ΓΣΕΕ πρέπει να καταπνίξει αυτή την αντισυνδικαλιστική δράση των εργοδοτών στη ρίζα της.
Απαιτείται άμεσα να ξεκινήσει μία μεγάλη εκστρατεία συντονισμένη με τα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες, ώστε να διασφαλιστεί άμεση νομική και κυρίως κινηματική παρέμβαση σε κάθε κρούσμα. Να ομαδοποιηθούν όλες οι περιπτώσεις. Να φτιαχτεί μαύρη βίβλος των επιχειρήσεων και να γίνουν παρεμβάσεις στην κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη.

5. Μορφές δράσης
Εκτός από το συντονισμό των ΔΕΚΟ που πρέπει αταλάντευτα να συνεχιστεί και να σταματήσει η πρακτική αποσπασματικού συντονισμού, απαιτείται η ενεργοποίηση όλης της κλίμακας του συνδικαλιστικού κινήματος με βάση τα αιτήματα που προτείνονται πιο πάνω.
Στόχος μας πρέπει να είναι να υπάρξει μια πρώτη φάση αγωνιστικής δραστηριότητας μέχρι τέλος Ιουνίου η οποία πρέπει να συνεχιστεί με την συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη.
Πρέπει επίσης να προετοιμαστούμε για πιθανούς αιφνιδιασμούς μέσα στο κατακαλόκαιρο (ασφαλιστικό, εργασιακά).
Προτείνουμε μέχρι τέλος Ιουνίου να προγραμματιστούν περιφερειακές κινητοποιήσεις, που να συνδυαστούν με μια μεγάλη εξόρμηση στους χώρους δουλειάς.
(Συσκέψεις σωματείων, περιοδείες, υλικό, απεργιακές κινητοποιήσεις και ανοιχτές συγκεντρώσεις κατά περιφέρεια με συμμετοχή κλιμακίων της ΓΣΕΕ κατά νομό). Η ΓΣΕΕ πρέπει να μπει σε όσο γίνεται περισσότερους χώρους δουλειάς και να συνδυάσει αυτές τις ενέργειες με την προσπάθεια εφαρμογής των συμβάσεων και της νομοθεσίας.
Επίσης με πρωτοβουλία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ πρέπει να δημιουργηθεί ένα Δίκτυο κατά της ακρίβειας, με άλλους φορείς και καταναλωτικές οργανώσεις ώστε να διαμορφωθούν ευρύτεροι όροι πάλης για το εξαιρετικά κρίσιμο αυτό θέμα. Αυτό πρέπει να γίνει άμεσα και να οργανωθεί μέσα στον Ιούνιο συλλαλητήριο κατά της ακρίβειας.
Τέλος είναι ανάγκη η ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα στο σύνολο τους να συμβάλλουν στις κινητοποιήσεις για την παιδεία και το περιβάλλον. Ιδιαίτερα για τη παιδεία η ΓΣΕΕ οφείλει να συντονιστεί με την ΠΟΣΔΕΠ και τους φοιτητές στην πάλη για την υπεράσπιση και αναβάθμιση Δημοσίου πανεπιστήμιου.

Πρωτομαγιά 2008

Όχι υπερκέρδη στο κεφάλαιο
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Εργαζόμενοι, -ες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,
Η φετινή Πρωτομαγιά, έρχεται μετά από τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και τα μαχητικά συλλαλητήρια όλων των εργαζομένων, ενάντια στον αντιασφαλιστικό νόμο, ο οποίος καταδικάστηκε στη συνείδηση των εργαζομένων. Η κυβερνητική πολιτική δέχτηκε μεγάλο πλήγμα.
Οι εργαζόμενοι, σε μία περίοδο που ο νεοφιλελευθερισμός παρά την κρίση του κυριαρχεί σε ευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, βλέπουν καθημερινά το εισόδημα, τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματά τους να συρρικνώνονται, την ανεργία, την προσωρινή και επισφαλή εργασία να διογκώνονται, τις κοινωνικές ανισότητες, την ακρίβεια και τη νέα φτώχεια να διευρύνονται, την ίδια ώρα που ο παραγόμενος πλούτος αυξάνεται θεαματικά και τα κέρδη των επιχειρήσεων έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Οι ιδιωτικοποιήσεις επιταχύνονται ραγδαία, σε κρίσιμους τομείς, τα δημόσια αγαθά εμπορευματοποιούνται (παιδεία, υγεία, δημόσιες και κοινωφελείς υπηρεσίες). Όλα είναι υποταγμένα σε μια πολιτική, που στόχο έχει την ανακατανομή του πλούτου, σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ του Κεφαλαίου.
Στη χώρα μας, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να αποτελειώσει στον τομέα των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ότι αντεργατικό δεν πρόλαβε να προωθήσει το ΠΑΣΟΚ.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Η σημερινή επίθεση της Κυβέρνησης στα ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων, η σταδιακή μετατροπή της ασφάλισης από κοινωνική σε ιδιωτική, είναι το τελευταίο επεισόδιο στο αντεργατικό «σίριαλ», που έχει εμφανιστεί από την δεκαετία του 1990. Έχουν προηγηθεί οι νομοθετικές ρυθμίσεις της ΝΔ το 1990-92, αλλά και οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ το 2002, που σταδιακά αφαιρούσαν δικαιώματα, ιδιαίτερα από τους νέους εργαζόμενους και ταυτόχρονα ανέτρεπαν το χαρακτήρα της ασφάλισης. Την ίδια ώρα, η κοινωνική ασφάλιση υποβαθμίζεται δραματικά, αφού το κράτος αρνείται να τη χρηματοδοτήσει ουσιαστικά, ενώ η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία έχει γίνει καθεστώς.
Η κυβέρνηση ταυτόχρονα διατηρεί και επεκτείνει δραματικά τις αντεργατικές επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ για την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων, ενώ σήμερα με βάση και τις προτάσεις της επιτροπής Κουκιάδη, επιχειρεί να καταργήσει κάθε έννοια συλλογικής σύμβασης, να δώσει στις επιχειρήσεις αναλώσιμους εργαζόμενους, χωρίς καμία προστασία και το δικαίωμα να μετατρέπουν την αγορά εργασίας σε ένα ξέφραγο αμπέλι. Οι εργαζόμενοι σήμερα, πολύ περισσότερο οι νέοι, αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να είσαι προσωρινός, επισφαλής και μερικά απασχολούμενος.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, οι εργαζόμενοι στη χώρα μας προσπαθούν να βρουν διέξοδο, ψάχνουν το στήριγμα που έχουν ανάγκη, μπαίνουν στον αγώνα, όταν αντιληφθούν ότι μπορούν να διεκδικήσουν και να κερδίσουν αυτό που δικαιούνται. Αυτό έδειξε ο μεγάλος αγώνας για το ασφαλιστικό. Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα μπήκαν στη μάχη. Όμως οι πλειοψηφίες των ηγεσιών τους, όπως έδειξε η απαράδεκτη εξέλιξη της εθνικής συλλογικής σύμβασης, που οδήγησε σε αναδίπλωση και εκτόνωση των αγώνων σε μια κρίσιμη φάση, δε φάνηκαν για μια ακόμη φορά αντάξιες της εμπιστοσύνης των εργαζομένων. Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός έχουν πλήξει τα συνδικάτα. Οι διασπαστικές λογικές αποδυναμώνουν το συνδικαλιστικό κίνημα και ανατροφοδοτούν την κρίση και τα αδιέξοδα.

Ενότητα και αγώνας
Με αυτόνομα ταξικά συνδικάτα

Εμείς επιμένουμε παρά τις δυσκολίες. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την οργάνωση και τον ενωμένο εργατικό αγώνα, προκειμένου να σταματήσει η αντεργατική επίθεση, να διατηρηθούν και να διευρυνθούν τα εργατικά δικαιώματα, να βρουν οι εργαζόμενοι την θέση που δικαιούνται σε αυτή την κοινωνία. Τα συνδικάτα πρέπει να γίνουν τα αναντικατάστατα όπλα για την αποτελεσματική πάλη μας. Η ένταξη στα συνδικάτα, η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών, σε όφελος του Αυτόνομου Ταξικού συνδικαλισμού, η ανάπτυξη των εργατικών αγώνων, μπορούν να αλλάξουν την σημερινή μίζερη κατάσταση.
Εργαζόμενοι, -ες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέες και νέοι,
Η Αυτόνομη Παρέμβαση απευθύνεται σε όλους σας και σας καλεί να μην το βάλετε κάτω, να μην κάνετε το χατίρι στις επιδιώξεις του κεφαλαίου, που θέλει να μας μετατρέψει σε γρανάζια του συστήματος, χωρίς δικαιώματα και κοινωνική συνείδηση. Να οργανώσουμε όλοι μαζί νέους μεγάλους και μαζικούς αγώνες στις επιχειρήσεις σε κλάδους, σε κεντρικό επίπεδο. Αγώνες μαζικούς, συντονισμένους, αποτελεσματικούς για:
• Κατάργηση στην πράξη του νόμου Πετραλιά κι’ όλου του προηγούμενου αντιασφαλιστικού πλαισίου (Σιούφα-Ρέππα).
• Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς, σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας, γιατί θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. Να σπάσουμε τα εμπόδια της απαράδεκτης ΕΓΣΣΕ 2008-9.
• 35ωρο και σταθερή εργασία χωρίς ελαστικότητες και διαχωρισμούς σε βάρος των νέων.
• Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων. Να ξαναπεράσουν στο δημόσιο και να λειτουργήσουν σε όφελος του λαού οι επιχειρήσεις, που παρέχουν δημόσια αγαθά, καθώς και οι στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις.
• Δημόσια, αναβαθμισμένη παιδεία, υγεία, πρόνοια.
• Εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.
• Να σταματήσει η εργοδοτική τρομοκρατία και η ενοχοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης.
• Όχι στη στρατηγική της Λισσαβόνας και στη νέα ευρωπαϊκή συνθήκη.
• Νομιμοποίηση και πλήρη δικαιώματα στους μετανάστες.
Οι εργάτες στο Σικάγο πριν 122 χρόνια δεν υποτάχτηκαν και με τον αγώνα τους άνοιξαν ένα παράθυρο ελπίδας στον κόσμο της εργασίας. Διεκδίκησαν 8 ώρες δουλειάς, ένα αίτημα που τότε φάνταζε αδύνατο. Το δικαίωμα αυτό κατακτήθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου και στη δική μας χώρα. Σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός, οι συντηρητικές αντεργατικές πολιτικές στον κόσμο, την Ευρώπη και τη χώρα μας, ακόμα και αυτό το αυτονόητο το παίρνουν πίσω.
Είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε να γυρίσουμε πίσω στον εργασιακό Μεσαίωνα. Είναι στο δικό μας χέρι ο κόσμος τους δουλειάς να μπει μπροστά και να κερδίσει ότι του ανήκει, γιατί αυτός είναι ο παραγωγός του πλούτου. Οι εργάτες του Σικάγου, οι καπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη το 36, οι μετέπειτα αγώνες στην Ελλάδα, την Ευρώπη και παγκόσμια μας δείχνουν τον δρόμο.


ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ - ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ - ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ 1η του ΜΑΗ

o Νόμος Ρέππα και η Δραματική επιδείνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων

Στην κεντρική ομιλία του, κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού 2008 στη Βουλή και απαντώντας σε σχετική κριτική του Αλέκου Αλαβάνου, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, αναφέρθηκε στον γνωστό νόμο Ρέππα, υπογραμμίζοντας: «Με τον νόμο Ρέππα, κύριε Αλαβάνο, ωφελήθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των συνταξιούχων, οι νέοι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι στα βαρέα και ανθυγιεινά, οι γυναίκες, οι μακροχρόνια άνεργοι…» (Πρακτικά της Βουλής, 20/12/2007).

Έχει ενδιαφέρον η αναφορά σε ορισμένες συγκεκριμένες ρυθμίσεις του περιβόητου νόμου Ρέππα και κάτω από το φως αυτών των ρυθμίσεων η εκτίμηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών του κ. Παπανδρέου.

1. Νόμος Ρέππα και ζητήματα χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος.

Το μόνο «ενδιαφέρον» του νόμου Ρέππα για τον σημαντικότερο (μαζί με την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων) παράγοντα επιδείνωσης της κατάστασης του ασφαλιστικού συστήματος, αυτόν της χρηματοδότησης, ήταν η κατάργηση της κρατικής εισφοράς (10% ή τα 3/9 του συνόλου) στα πλαίσια της 3μερούς χρηματοδότησης για τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ και η αντικατάστασή της με το 1% του ΑΕΠ, το οποίο υπολείπεται κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, έναντι της εισφοράς 10% που προέβλεπε η 3μερής χρηματοδότηση. Η κατάργηση αυτής της εισφοράς (10%), θα ισχύει και για τους κλάδους σύνταξης των Ταμείων που εντάσσονται στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, από την ημερομηνία ένταξής τους (άρθρο 4 παρ. 4 ν. 3029/02).

2. Νόμος Ρέππα και όρια ηλικίας.

Μετά την δραματική επιδείνωση που επέφερε ο νόμος Σιούφα (ν. 2084/92) στα όρια ηλικίας, ο νόμος Ρέππα προχώρησε παραπέρα μετατρέποντας την 35ετία χωρίς όριο ηλικίας σε 37ετίαάνδρες και γυναίκες, ασφαλίστηκαν μετά την 1/1/1993 ενιαίο όριο ηλικίας τα 65 χρόνια. για όσους ασφαλίστηκαν από 1/1/1983 και διαμορφώνοντας για όσους,

Ιδιαίτερα για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά προχώρησε με πιο βίαιο τρόπο κι απ’ αυτόν τον νόμο Σιούφα. Από 24,5 χρόνια ασφάλισης χωρίς όριο ηλικίας ή 17,5 χρόνια και 50 ετών, για τις προ του 1983 και από 25 χρόνια ασφάλισης και 50 ετών, για τις ασφαλισμένες μεταξύ 1983 και 1992, επέβαλε ενιαία ρύθμιση συνταξιοδότησης στα 25 χρόνια ασφάλισης με 60 έτη ηλικίας.

Για τις μητέρες με ανήλικα ή όχι παιδιά που ασφαλίστηκαν από το 1993 και μετά ευθυγραμμίστηκε με τον νόμο Σιούφα επιβάλλοντας το ενιαίο για άνδρες και γυναίκες όριο ηλικίας στα 65 έτη ηλικίας.

3. Νόμος Ρέππα και ύψος συντάξεων.

Ο νόμος Ρέππα του ΠΑΣΟΚ, περιορίζει ως ένα βαθμό την καταστροφική επίδραση που είχε ο νόμος Σιούφα της Ν.Δ. στο ύψος των συντάξεων. Το ποσοστό της σύνταξης από 80% επί των συντάξιμων αποδοχών, ο νόμος Σιούφα το κατέβαζε στο 60% και ο νόμος Ρέππα το πάει στο 70%. Και με τους δύο νόμους, όμως, ως συντάξιμες αποδοχές για τους Δ.Υ. και τους ασφαλισμένους των Ειδικών Ταμείων (ΔΕΚΟ, Τράπεζες κλπ), υπολογίζονται οι μέσες αποδοχές της τελευταίας 5ετίας, αντί των αποδοχών του τελευταίου μήνα. Το ίδιο, η 5ετία δηλαδή, προβλέπεται και για τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ, μόνο που ο νόμος Ρέππα, προβλέπει την καλύτερη 5ετία, με επιλογή του ασφαλισμένου, μέσα στην τελευταία 10ετία.

Οι ρυθμίσεις αυτές ισχύουν γενικώς για τους ασφαλισμένους μετά την 1/1/1993.

Για όσους έχουν ασφαλισθεί μέχρι 31/12/1992, ο νόμος Ρέππα προβλέπει μεταβατική περίοδο, που σ’ ότι αφορά στις συντάξιμες αποδοχές ολοκληρώνεται την 31/12/2012 (πρώτη 5ετία εφαρμογής) και σ’ ότι αφορά στο ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης την 31/12/2017 (το ποσοστό μειώνεται από 80% στο 70%, με μία μονάδα κάθε χρόνο από το 2008 έως το 2017).

Η ακριβής εικόνα της αρνητικής επίδρασης που θα έχουν οι δύο αυτές μεταβολές (συντάξιμες αποδοχές και ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης) σε σύγκριση με τις ισχύουσες μέχρι την 31/12/2007 διατάξεις, φαίνεται με τον υπολογισμό της σύνταξης στα δύο κομβικά χρονικά σημεία, που είναι η 31/12/2012 και η 31/12.2017.

Ο υπολογισμός αυτός, αποδείχνει ότι ο νόμος Ρέππα θα επιφέρει μια μείωση των συντάξεων21% στο τέλος του 2012 και της τάξης του 30% στο τέλος του 2017. της τάξης του

4. Ο νόμος Ρέππα και τα κατώτατα όρια συντάξεων.

Δραματική είναι η επιδρομή των δύο νόμων σε βάρος των πιο φτωχών συνταξιούχων, των συνταξιούχων της κατώτερης σύνταξης.

Οι εργαζόμενοι, με πολύχρονους αγώνες, είχαν καταφέρει να κατοχυρωθεί ο θεσμός των κατώτατων ορίων συντάξεων, με βάση τη γενική αρχή ότι η σύνταξη αποτελεί το 80% των αποδοχών του εργαζόμενου στο τέλος του εργασιακού του βίου.

Στη βάση αυτή, συνδέθηκε η κατώτερη σύνταξη με το κατώτερο ημερομίσθιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και καθορίστηκε σε 25Χ80% = 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη.

Τον θεσμό αυτόν κατακρεούργησε κυριολεκτικά ο νόμος Σιούφα, ορίζοντας ότι η κατώτερη σύνταξη ορίζεται με βάση το μέσο μηνιαίο κατά κεφαλή ΑΕΠ του 1991, ως συντάξιμες αποδοχές και συντάξιμο χρόνο 15 ετών, που δίνει ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης ίσο με 25,71% (15Χ1,714%=25,71%).

Σε σύγκριση με τη σύνταξη που προέκυπτε με βάση τα 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, η σύνταξη του νόμου Σιούφα αποτελούσε μόλις το 48,5%. Τα επόμενα χρόνια η «σύνταξη» αυτή αναπροσαρμόζεται με το εκάστοτε ποσοστό αύξησης των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων.

Ο νόμος Ρέππα, εκφράζοντας παραπλήσιο πνεύμα απέναντι στους συνταξιούχους της απόλυτης φτώχειας, όρισε την κατώτερη σύνταξη ίση με το 70% του κατώτερου μισθού του έγγαμου με πλήρη απασχόληση υπαλλήλου, όπως ο μισθός αυτός ορίζεται από την ΕΓΣΣΕ του 2002. Η σύνταξη αυτή αναπροσαρμόζεται τα επόμενα έτη με βάση το ποσοστό αύξησης των συντάξεων σύμφωνα με την εισοδηματική πολιτική (άρθρο 3 παρ. 4.α. ν. 3029/02).

Με βάση τη ρύθμιση αυτή, η κατώτερη σύνταξη του έτους 2007 ανέρχεται σε 463,18 €, ενώ με βάση το κατώτερο ημερομίσθιο της ΕΓΣΣΕ του 2007, που ανέρχονταν σε 29,39 € η κατώτερη σύνταξη θα έπρεπε να ανέρχεται σε 20Χ29,39=587,80 €. Συμπέρασμα, η φιλεργατική, κατά τον κ. Παπανδρέου, πολιτική του ΠΑΣΟΚ και του νόμου Ρέππα, περιόρισε την κατώτερη σύνταξη κατά 124,62 € τον μήνα ή ποσοστό 26,9%.

5. Ο νόμος Ρέππα και τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.

Το άρθρο 4 παρ. 6 του ν. 3029/02, του «φιλεργατικού» νόμου Ρέππα, προβλέπει ότι «με Π.Δ. που εκδίδεται μέχρι 31-12-2004 (!) μετά πρόταση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και σύμφωνη γνώμη ειδικής επιστημονικής επιτροπής, επανακαθορίζονται τα επαγγέλματα και οι εργασίες που υπάγονται στον Κανονισμό Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων του ΙΚΑ».

Βέβαια 4 χρόνια μετά την προθεσμία του νόμου, η προβλεπόμενη επιστημονική επιτροπή, μπορεί να μην έχει δώσει ακόμη την γνώμη της, αλλά ο δρόμος για την ολική ανατροπή του θεσμού των ΒΑΕ έχει ανοίξει. Οι προτάσεις – σοκ της σχετικής επιτροπής, που περιγράφονται από τον Τύπο επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Ο νόμος Ρέππα έπαιξε και παίζει κι εδώ τον «φιλεργατικό» ρόλο του.

6. Ο νόμος Ρέππα και τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης.

Με την οδηγία 41/2003 της Ε.Ε. καθιερώνονται σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης, τα οποία προορίζονται να αποτελέσουν τον 2^ο πυλώνα του τριφασικού ασφαλιστικού συστήματος, που προωθούν όλοι οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί και η Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Ο νόμος Ρέππα με χαρακτηριστική ταχύτητα για τα δεδομένα της ελληνικής νομοθετικής παραγωγής, έσπευσε να θεσμοθετήσει τα εν λόγω Ταμεία και κατοχυρώσει νομοθετικά τις βασικές αρχές του καταστατικού τους.

Εντελώς ενδεικτικά, δύο μόνο προβλέψεις αυτών των καταστατικών διατάξεων, δίνουν το μέτρο του προσανατολισμού και του ενδιαφέροντος με το οποίο θα κινούνται αυτά τα Ταμεία:

Άρθρο 7 παρ. 15 «… ποσοστό μέχρι 70% των τεχνικών αποθεματικών επενδύεται σε μετοχές, μεταβιβάσιμα αξιόγραφα εξομοιούμενα με μετοχές και σε ομολογίες εταιρειών σε αναγνωρισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην Ελλάδα, σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λοιπές χώρες της αλλοδαπής και ποσοστό μέχρι 20% των τεχνικών αποθεματικών τους σε έντοκα γραμμάτια και τραπεζικές καταθέσεις».

Άρθρο 8 παρ. 6 «σε περίπτωση διάλυσης ταμείου επαγγελματικής ασφάλισης το προϊόν της εκκαθάρισης στο οποίο ανήκουν και οι εργοδοτικές εισφορές διανέμεται ανάλογα με την ασφαλιστική προσδοκία στους ασφαλισμένους.».

Αν όλα αυτά θυμίζουν χρηματιστηριακούς τζόγους, δομημένα ομόλογα και ασφαλιστικό μέλλον τύπου ENRON για τους ασφαλισμένους θα είναι μάλλον συμπτωματικό και δεν φταίει σε τίποτα ο νόμος Ρέππα και η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που υπηρέτησαν και υπηρετούν οι κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Με βάση όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι είναι καιρός να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι ο νόμος Σιούφα έσωσε το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας και υπηρέτησε τους εργαζόμενους.

Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι ο δικός του νόμος, ο νόμος Ρέππα ωφέλησε τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Πώς αλλιώς να το πούμε; Προκαλούν τη νοημοσύνη μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως και οι δύο νόμοι , ο 2084/1992 της ΝΔ και ο 3029/2002 του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται ακόμη και προκλητικά τα δύο κυβερνητικά κόμματα, πρέπει να καταργηθούν και να παγιωθεί ένα ενιαίο για όλους τους εργαζόμενους (παλιούς και νέους) και φιλεργατικό σύστημα δημόσιας και κοινωνικής ασφάλισης.

Το βάρος κατά κύριο λόγο πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, του συνδικαλιστικού κινήματος και των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που αναφέρονται στην εργατική τάξη και τα δικαιώματά της.

Ο αγώνας αυτός θα είναι σκληρός, αλλά δίκαιος και πρέπει να έχει νικητή. Το εργατικό κίνημα πρέπει και πάλι να νικήσει.

Κι αυτό είναι υπόθεση όλων μας.

ΠΑΜΕ σαν άλλοτε...

Όταν η Ομοσπονδία Οικοδόμων με δική της μάλιστα πρωτοβουλία κάνει διάλογο με την Υπουργό Εργασίας για το ασφαλιστικό, αυτό σύμφωνα με το ΠΑΜΕ λέγεται ταξική παρέμβαση.

Όταν η Γ.Σ.Ε.Ε. ή η ΑΔΕΔΥ θέτουν το απεργιακό πλαίσιο των συνδικάτων, σε συνάντηση με τη νέα Υπουργό, κατόπιν αιτήματος της, τότε αυτό κατά τη λογική του ΠΑΜΕ λέγεται επαίσχυντο παιχνίδι παραπληροφόρησης και υποταγής.

Είναι φανερό ότι το ΠΑΜΕ χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά για να δικαιολογήσει, μάταια βέβαια, τη διασπαστική του πολιτική.

Εμείς, θα συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη μας μέσα από τα συνδικάτα, μέσα από τα αντιπροσωπευτικά προεδρεία και από τα κάτω και θα επιμείνουμε στην γραμμή της αγωνιστικής ενότητας δράσης πάνω στα αιτήματα των εργαζομένων.

Καλό θα είναι τουλάχιστον, πάνω στο κορυφαίο ζήτημα του ασφαλιστικού, να εξασφαλιστεί η κοινή δράση και να μην διευκολύνεται η κυβέρνηση μέσα από διασπαστικές πρακτικές.

Γενική Απεργία στις 12 Δεκεμβρίου 2007

Ανακοίνωση της Α.Π. για τα νέα δεδομένα στο Σύλλογο

Φάρσα (ουσ): Κωμωδία που έχει γραφτεί για τη θεατρική σκηνή ή τον κινηματογράφο και αποσκοπεί να ψυχαγωγήσει το κοινό με τη χρήση των εργαλείων του «απίθανου», του «εξωφρενικού», του «υπερβολικού»…

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Οι τέσσερις παραιτηθέντες του ΔΣ. «ερμηνεύουν» μια απίστευτη φαρσοκωμωδία.

1. Παραιτούνται προφασιζόμενοι ότι θέλουν «ισχυρό ΔΣ» για να αντιμετωπίσουν τα φλέγοντα ζητήματα. Όμως, ενώ το πρόβλημα του συλλόγου είναι αυτό ακριβώς• πως δηλαδή έχουν αποδυναμωθεί οι μαζικές του διαδικασίες εξαιτίας και της κρίσης εκπροσώπησης, εννοώντας «ισχυρό ΔΣ», εννοούν – και ορέγονται – επί της ουσίας, ένα όργανο στο οποίο η πλειοψηφία θα κάνει ότι της αρέσει. Θα συνεδριάζει όποτε αυτοί επιθυμούν, θα ασχολείται κατά προτεραιότητα με τα θέματα που αυτούς απασχολούν κλπ. Για αυτούς, ότι έχει συμβεί στο σύλλογο, είναι καλώς καμωμένο. Όποιος διάβασε τα πρακτικά της βουλής, όποιος άντεξε και εξάντλησε τα πρακτικά του ΔΣ μπορεί να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα – πέραν της ανικανότητας – είναι οι καρέκλες και το «καλώς φαίνεσθε» (σε ποιους ακριβώς νομίζουμε ότι είναι πλέον αρκετά σαφές σε όλους)

2. Το ότι οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι δεν δεσμεύονται από καμία διαδικασία, φαίνεται και από το γεγονός του ότι έχουν κάνει, κυριολεκτικά, «κουρελόχαρτο» ακόμα και αυτό το προβληματικό «ψηφισμένο – μη κατατεθέν» καταστατικό. Αφού δεν μπορούν να βασιστούν στο άρθρο 15 που απαιτεί συγκρότηση του ΔΣ σε σώμα από τα τέσσερα αναπληρωματικά μέλη και τα πέντε εναπομείναντα και σύγκλιση Γ.Σ. με θέμα «Αρχαιρεσίες για ανάδειξη ΔΣ», χρησιμοποιούν την επιρροή τους για να ζητήσουν συνέλευση και εκλογές. Αναρωτηθείτε για πιο λόγο «ξεπερνούν» το άρθρο 15 που ορίζει ρητά πότε πάμε για «Αρχαιρεσίες για ανάδειξη ΔΣ» και καταφεύγουν στο άρθρο 13 παράγραφος ΙΙΙβ «Περί σύγκλισης της γενικής συνέλευσης από το 1/5 των μελών» που προσδιορίζει πότε και από ποιον συγκαλείται Γ.Σ. για οποιοδήποτε θέμα. Γιατί κάνουν ειδική χρήση ενός γενικού άρθρου και όχι το ίδιο το άρθρο που ρυθμίζει την προσέγγιση του υποτιθέμενου σκοπού τους; Γιατί επικαλούνται άρθρα και παραγράφους και μας έχουν μετατρέψει σε νομικούς; Για έναν απλό λόγο. Γιατί φοβούνται και τη στοιχειώδη λειτουργία του Δ.Σ. Έστω και αυτήν τη «διαδικαστική» συγκρότηση δεν θα την ελέγχουν, δεν θα έχουν την πλειοψηφία. Δέχονται τους θεσμούς μόνο όταν έχουν το πάνω χέρι σε αυτούς!

3. Παραιτούνται και «κραδαίνουν» απειλητικά υπογραφές, οι οποίες μαζεύονται από συναδέλφους οι οποίοι ανησυχούν σε σχέση με την πορεία του συλλόγου, αλλά στην ουσία επισείουν κατηγορίες εναντίον αυτών που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον «θεσμό» του προέδρου. Συνάδελφοι/ισσες, η συμμετοχή και οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι εξαιρετικά σοβαρά θέματα για να χρησιμοποιούνται κατ’επίφαση. Αν χρειάζεται αυτή τη στιγμή να διαφυλαχθεί κάτι περισσότερο από όλα, είναι η συγκράτηση σε ένα επίπεδο της ομοψυχίας ανάμεσά μας. Οι συλλογές υπογραφών ένθεν - και ένθεν δεν βοηθούν παρά στο σχηματισμό στρατοπέδων και στρατών χωρίς επικοινωνία. Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, δεν είμαστε ούτε εξωραϊστικός σύλλογος, ούτε συνέλευση πολυκατοικίας. Δεν μπορούμε να προχωρούμε και να κυρίως να πετύχουμε στην υπεράσπιση των συμφερόντων μας (ΣΣΕ, ΔΕΚΟ, ΑΟΠ, ΠΕΠ κλπ) με λογικές οπαδών και ιδιοκτησιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η σημερινή κρίση στον σύλλογο δεν ξεπερνιέται εύκολα γιατί είναι κρίση των θεσμών εκπροσώπησης του. Μοναδικός δρόμος είναι η ήττα όλων των παραγόντων ανυποληψίας και η αλλαγή των συσχετισμών στο σύλλογο. Πρέπει να πάμε σε συνέλευση και αυτή να αποφασίσει για τις εσπευσμένες εκλογές. Να πάμε όμως σε μια νόμιμη συνέλευση! Ή θα πραγματοποιήσουμε μια νομικά αστήρικτη Γ.Σ. και για αυτό πολιτικά αδύναμη με απρόβλεπτες συνέπειες, ή θα πάμε με θεσμικό τρόπο στη διασφάλιση της συνέχειας του συλλόγου. Για το λόγο αυτό, η ελεγκτική επιτροπή πρέπει να κάνει το χρέος της αλλά και οι τρεις συνάδελφοι – αναπληρωματικά μέλη –θα πρέπει από την άλλη μεριά, να συμβάλουν στη συγκρότηση του Δ.Σ. και όχι να ερμηνεύουν, όπως έκαναν εξ αποστάσεως, το καταστατικό. Ψηφίστηκαν για να είναι μέλη οργάνου και όχι επιτροπή «σοφών».

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Η στόχευση για «ισχυρό ΔΣ» είναι απατηλή. Η ουσιαστική προσπάθεια πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση ενός ισχυρού συλλόγου, ενός συλλόγου με γνώμη. Ειδικά αυτήν την στιγμή, χρειαζόμαστε ένα ΔΣ που θα εκπληρώσει ένα μορατόριουμ καλής συνεργασίας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και για πολύ συγκεκριμένα θέματα. Ένα από αυτά είναι η διασφάλιση της νομιμότητας της Γ.Σ. Ένα άλλο είναι η καταγγελία της ΣΣΕ.

Αυτή την στιγμή, υπάρχουν δύο τρόποι εξασφάλισης της συνέχειας του ΔΣ και της κήρυξης εκλογών. Ο πρώτος καθορίζεται (εφόσον παραιτηθούν όλοι) από το πρωτοδικείο και το κράτος και γι αυτό δεν διασφαλίζει τίποτα στο επίπεδο των χειρισμών των θεμάτων που μας απασχολούν. Ο δεύτερος καθορίζεται από τα προβλεπόμενα του άρθρου 15 του καταστατικού, που έστω και με προβληματικό τρόπο, προσδιορίζει τη μεταβατική λειτουργία του ΔΣ ως συγκροτημένου σώματος και για συγκεκριμένο θέμα και μπορεί να διασφαλίσει, τουλάχιστον, την έναρξη της διεκδίκησης μιας νέας ΣΣΕ. Δηλαδή να δρομολογήσει την καταγγελία της σύμβασης μέχρι στις 31/12, αφήνοντας τη διαπραγμάτευση στα νέα όργανα που θα προκύψουν από τις εκλογές. Ακόμα και αυτή την χρονική στιγμή, της πλήρους απαξίωσης του συλλόγου, η επιλογή του δεύτερου τρόπου αποτελεί πράξης ευθύνης και ωριμότητας.

Αφού αναλάβουμε, ως σύλλογος, αυτή την πολιτική ευθύνη έπειτα πρέπει να δούμε τα πραγματικά ζητήματα που κατά την γνώμη μας είναι:

Α) Αγωνιστική και τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και πλαίσιο διεκδίκησης για την νέα ΣΣΕ

Β) Ριζική ανανέωση στα πρόσωπα που θα μας εκπροσωπούν, στο πλαίσιο υπεράσπισης των συμφερόντων μας. Διερεύνηση του τι είδους συνδικαλισμό θέλουμε και πως αυτός πρέπει να λειτουργεί.

Αυτόνομη Παρέμβαση Σ.Ε.ΜΟΔ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΣΕΜΟΔ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΔΣ

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες.

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα σε σχέση με την εκπροσώπηση του συλλόγου στη Βουλή και το γενικότερο ζήτημα της θεσμικής συγκρότησης του συλλόγου μας, έχουμε να κάνουμε την ακόλουθη τοποθέτηση:

1. Η υπόθεση της εκπροσώπησης του συλλόγου είναι ζήτημα πολιτικό. Αφορά το σύνολο των μελών τόσο του Δ.Σ. όσο και του συλλόγου και δεν αποτελεί οφίτσιο κανενός.

2. Το εύλογο ερώτημα των συναδέλφων «γιατί τώρα τέτοια αμφισβήτηση του Προέδρου» απαντάται με το «γιατί τώρα πύκνωσαν οι αυθαίρετες και επικίνδυνες κινήσεις του» και αναφερόμαστε στην απαράδεκτη ανακοίνωση για την παράσταση στη Βουλή από τον Πρόεδρο, εν είδη προσωπικού ενδιαφέροντος του ιδίου για το μέλλον της ΜΟΔ και προσωπικών γνωριμιών του και όσα το τελευταίο διάστημα συνέβησαν για άλλα κρίσιμα θέματα (π.χ. Θεσσαλία, δικηγόροι κλπ).

3. Η πρόταση μομφής που κατατέθηκε από την Γραμματέα του Δ.Σ. δεν αποτελεί ενέργεια «κατάργησης» του Προέδρου ούτε πραξικοπηματική κίνηση εναντίον της όποιας πλειοψηφίας του Δ.Σ. αλλά έντονη αμφισβήτηση του. Είναι απόλυτο δημοκρατικό δικαίωμα της εφόσον διαβλέπει κινήσεις και λογικές που επιφέρουν πολιτική «ζημιά» στο σύλλογο. Υπεβλήθη στο πλέον αρμόδιο όργανο και πρωτοκολλήθηκε εγκαίρως. Συνάδελφοι - συναδέλφισσες, κανένας δε διαφωνεί με την ανάγκη ενότητας στο σύλλογο αλλά δεν μπορεί η «ενότητα» να αποτελεί την και την δικαιολογία για κάθε έλλειψη σοβαρότητας και κάθε πλεόνασμα πολιτικού αμοραλισμού. Μια τέτοια «ενότητα» δεν αποτελεί εργαλείο στα χέρια ενός μαχητικού συλλόγου.

4. Η ίδια η πρόταση μομφής ακολουθεί μια σειρά γεγονότα που αναδεικνύουν την προβληματική λειτουργία του Δ.Σ. και την άρνηση λήψης μέτρων για την βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης για τα θέματα τα οποία είναι κατεξοχήν της αρμοδιότητάς του. Πιο συγκεκριμένα:

· Υπάρχει πρόβλημα που χρονίζει όσον αφορά στην συγκρότηση του προεδρείου (αντικατάσταση Αντιπροέδρου) το οποίο έχει συζητηθεί και στη γενική συνέλευση.

· Υπάρχει πρόβλημα τακτικών συγκλήσεων του Δ.Σ. Αυτό σήμερα αποκτά ιδιαίτερη σημασία γιατί επίκειται η διαπραγμάτευση της νέας ΣΣΕ και δεν υπάρχει πια χρόνος ανοχής και υπομονής.

· Ιδιαίτερα για την παράσταση στην Βουλή υπήρξε άρνηση σύγκλησης Δ.Σ. απαραίτητο κατά την γνώμη μας για τον ορισμό των εκπροσώπων, την προετοιμασία της επιχειρηματολογίας και αντίστοιχων υπομνημάτων. Αντί αυτού υπήρξε η παρουσία του προέδρου στην επιτροπή με προσωπική του άρνηση να παρευρεθεί οποιοδήποτε άλλο μέλος του Δ.Σ., και με έκθεση απόψεων που όπως φαίνεται και από τα πρακτικά της βουλής απέχουν από τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και τις θέσεις του συλλόγου σε μεγάλο βαθμό. Είναι προφανές ότι οι αστοχίες περί ΑΣΕΠ

5. Η υπόθεση της ΕΥΔ - Θεσσαλίας δεν αποτέλεσε μια ιδιομορφία που λύθηκε στο πλαίσιο ενός καλού πνεύματος συνεννόησης. Αλλά και έτσι να είναι, η συνεννόηση αφορά μόνο την απόσυρση του εσωτερικού κανονισμού της συγκεκριμένης ΕΥΔ. Ο σύλλογος όμως, σε κάθε περίπτωση και ιδιαίτερα όταν εμφανίζονται ανάλογα φαινόμενα θα πρέπει να διασφαλίζει την ΣΣΕ που υπογράφει ως κόρη οφθαλμού και ως κοινή υπόθεση όλων των εργαζομένων και όχι μόνο των συγκεκριμένων που θίγονται από κάποιον εσωτερικό κανονισμό. Γι αυτό και οι ενέργειες του θα πρέπει να είναι προς τη γενική διασφάλιση των ΣΣΕ που υπογράφει, να έχουν παραδειγματικό χαρακτήρα και να μην εξαρτώνται από περιπτωσιολογικές παρεξηγήσεις, θετικές η αρνητικές διαθέσεις .

6. Όσον αφορά στο τι σύλλογος είμαστε και τι συνδικαλιστική λογική ακολουθούμε, αν δηλαδή θα είναι αυτός αποκλειστικά επικεντρωμένος στα αμιγώς εργασιακά μας θέματα ή αν αυτά θα εντάσσονται σε ένα γενικότερο πλαίσιο έχουμε να πούμε τα εξής:Είναι προφανές ότι ο σύλλογος μας δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τις κοινωνικές διεργασίες ιδιαίτερα εφόσον είναι ο κατεξοχήν σύλλογος που τα μέλη του έχουν ως αντικείμενο τις αναπτυξιακές διαδικασίες της χώρας. Από την άλλη είναι προφανές ότι ή ο συγκεντρωτισμός και η αντίστοιχη αποδυνάμωση των περιφερειών επηρεάζουν τον ρόλο και την εργασιακή σχέση των συναδέλφων και ιδιαίτερα των ΠΕΠ. Η πολυπλοκότητα των διαδικασιών, οι διαδικασίες συγκρότησης των ΑΟΠ, είναι και αυτά εργασιακά θέματα καθότι επηρεάζουν τόσο το καθεστώς όσο και την ίδια την φύση της εργασίας μας. Σε αυτά τόσο ο σύλλογος όσο και το Δ.Σ. έχει πάρει θέση και δεν μπορεί να αφαιρούνται ή να παραβλέπονται κατά το δοκούν. Αν όμως μείνουμε αποκλειστικά στα στενά οικονομικά εργασιακά τότε – σε τελευταία ανάλυση - υποβαθμίζεται η ίδια η λειτουργία και ο ρόλος του συλλόγου. Αυτή η αντίληψη οδηγεί στη δημιουργία ad hoc επιτροπών που θα συναντάνε την εργοδοσία κατά περίπτωση και όχι μέσα σε ένα συνολικό εργασιακό πλαίσιο. Αυτή η λογική δημιουργεί μεγαλύτερους κινδύνους ιδιοτελών – παραταξιακών συμφερόντων και καταργεί την έννοια του συλλόγου. Επίσης οδηγεί σε κινδύνους που σχετίζονται με την καλή διάθεση του κάθε καλοθελητή «εκπροσώπου» των εργαζομένων, σε λύσεις στους διαδρόμους κ.λ.π.. Και αυτή την λογική ο σύλλογος την έχει απορρίψει με την μέχρι σήμερα δράση του.

7. Κατά την άποψή μας επειδή τα προκύψαντα ζητήματα είναι κατεξοχήν πολιτικά θέματα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται πάντα με την καταφυγή σε μια ασαφή έννοια ενότητας. Υπάρχει ανάγκη όλα αυτά να λυθούν τώρα, και τουλάχιστον πριν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για την νέα Σ.Σ.Ε. Δεν μπορεί τα προβλήματα λειτουργίας του Δ.Σ. να εκκρεμούν και να κουκουλώνονται με την επίκληση της Ενιαίας εκπροσώπησης. Γιατί ενιαία έκφραση δεν σημαίνει συνονθύλευμα απόψεων αλλά ΣΥΝΘΕΣΗ μετά από ώριμη και ουσιαστική συζήτηση και διάλογο.

Αυτόνομη Παρέμβαση Σ.Ε. ΜΟΔ.

«ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ,ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»

Η κυβέρνηση σε συνέχεια όλων των προηγούμενων νεοφιλελεύθερων αλλαγών της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προετοιμάζει μια νέα αντιασφαλιστική επίθεση σε βάρος των εργαζομένων υλοποιώντας τις δεσμεύσεις της στην Ε.Ε. Δεν θέλει επίλυση του ασφαλιστικού αλλά επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος μέσα από το χτύπημα δικαιωμάτων και την αποδόμηση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.
Η τακτική της είναι να δημιουργεί κλίμα κινδυνολογίας, να ανοίγει έμμεσα μέσω του κ. Αναλυτή και του κ. Γκαργκάνα όλη τη βεντάλια των αντεργατικών ρυθμίσεων επιφυλασσόμενη για την τελική στάση της. Η παρέμβαση του Πρωθυπουργού στη Κ.Ο. της ΝΔ δείχνει μια τακτική σκλήρυνσης με ένταση της επίθεσης σε στρώματα εργαζομένων, αξιοποιώντας εκ νέου την θεωρία των προνομιούχων και βολεμένων εργαζομένων και τις διαφορές μεταξύ παλιών και νέων εργαζομένων τις οποίες άλλωστε οι ίδιες οι κυβερνήσεις δημιούργησαν. Η εξέλιξη σε σχέση με το ύψος της αναθεώρησης του ΑΕΠ και το φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο, προοιωνίζει ακόμα πιο σκληρές αλλαγές.
Η κυβέρνηση επιθυμεί επίσης να προχωρήσει σε μία διαδικασία διαλόγου την οποία θέλει να την χρησιμοποιήσει ως μοχλό των αντεργατικών της επιλογών.
Από τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα φαίνεται ως σχεδόν σίγουρο ότι θα βασιστεί στις αντιασφαλιστικές διατάξεις του νόμου 3029 και ιδίως σε ότι αφορά τα ζητήματα των ενοποιήσεων κύριας και επικουρικής ασφάλισης, θα αγνοήσει επίσης το ζήτημα χρηματοδότησης και ειδικά σε ότι αφορά τη συμμετοχή του κράτους. Είναι χαρακτηριστικό ότι παραβιάζει ακόμη και τον 3029/2002 «κλέβοντας» στην ουσία νομοθετημένους πόρους ύψους 1,5 δις€ τα οποία επιπροσθέτως έπρεπε να καταβληθούν στον προϋπολογισμό του 2008, κάτι το οποίο δεν έκαναν ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε η Ν.Δ.
Θα επιχειρήσει επίσης την αύξηση των ορίων ηλικίας ή διαφοροποίηση των προϋποθέσεων πιθανά με νέα κατηγοριοποίηση των νέων, με χρήση κινήτρων-αντικινήτρων, για να αυξηθεί ο μέσος όρος συνταξιοδότησης, ενώ θα παρέμβει στο καθεστώς των βαρέων-ανθυγιεινών κα των αναπηρικών συντάξεων. Τέλος, μεγάλο θέμα αποτελούν οι παρεμβάσεις στον χαρακτήρα του συστήματος με την μετατροπή του από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό (σύστημα τριών πυλώνων) και προς αυτή την κατεύθυνση θα λειτουργήσουν η καθιέρωση της Εθνικής κατώτερης σύνταξης από το 2009 και η αναλογία εισφορών-παροχών που αν εφαρμοστεί θα μειώσει δραστικά τις κατώτερες συντάξεις.
Όλα τα πιο πάνω είναι εκτιμήσεις, αλλά δεν στηρίζονται σε σίγουρες πηγές για την έκταση των αλλαγών, οι οποίες μπορεί να είναι πολύ χειρότερες. Προφανώς θα συνεκτιμηθεί το πολιτικό τοπίο ενώ η ετοιμότητα του συνδικαλιστικού κινήματος και η αποφασιστικότητα του να οργανώσει τους εργατικούς αγώνες θα παίξουν σημαντικό ρόλο.
Εμείς τι πρέπει να κάνουμε:
Α)Να καθορίσουμε ένα πλαίσιο διεκδικήσεων το οποίο από τώρα πρέπει να προβάλουμε στους εργαζόμενους κάτι το οποίο είναι η δική μας απάντηση στο πρόβλημα του ασφαλιστικού. Παραθέτουμε στο τέλος ένα συνολικό πλαίσιο διεκδικήσεων.
Η γνώμη μας είναι ότι πρέπει να το προωθούμε αλλά ταυτόχρονα να μη χάνονται οι κύριοι άξονες των αιτημάτων μας.
Οι προτεραιότητες αφορούν στην υποστήριξη του Δημοσίου και κοινωνικού χαρακτήρα του συστήματος, στη χρηματοδότηση, την ανασφάλιστη εργασία, την κατάργηση των αντιασφαλιστικών διατάξεων που οδηγούν σε διακρίσεις σε βάρος των νέων, τα όρια ηλικίας, τις κατώτερες συντάξεις και τα βαρέα ανθυγιεινά και το ποσοστό αναπλήρωσης (δηλαδή τα σημεία 1-6 του πλαισίου).
Β) Πρέπει άμεσα να ξεκινήσει σχεδιασμένα από τις οργανώσεις η κινητικότητα από τα κάτω με στόχο να δημιουργηθούν προϋποθέσεις αγωνιστικής κινητοποίησης. Πρέπει άμεσα να υπάρξει ένα σχέδιο εξόρμησης σ’ όλη την Ελλάδα με περιοδείες, συσκέψεις, ανοιχτές συγκεντρώσεις, που θα απολήγει σε κεντρικές κινητοποιήσεις το χρονοδιάγραμμα αυτό πρέπει να εκτυλιχθεί στους μήνες Οκτώβρη-Νοέμβρη- Δεκέμβρη, με αιχμή το ασφαλιστικό, αλλά και τα ζητήματα του προϋπολογισμού και το εισοδηματικό. Ιδιαίτερη αξία έχει η εξεύρεση μορφών συσπείρωσης των νέων εργαζομένων που θα πληγούν ιδιαίτερα από τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει μέσα στον Οκτώβριο να γίνουν μαζικές διαδικασίες. Να πραγματοποιηθεί συλλαλητήριο στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις, αρχές Νοέμβρη (1 ή 5/11) και απεργιακή κινητοποίηση στο πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη.
Γ) Σχετικά με το διάλογο που επιθυμεί διακαώς η κυβέρνηση, τα συνδικάτα δεν πρέπει να εμπλακούν. Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ενός ειλικρινούς διαλόγου. Η κυβέρνηση όχι μόνο αρνείται την αύξηση της χρηματοδότησης και την σταδιακή επιστροφή των καταληστευθέντων πόρων, αλλά αρνείται να καταβάλει ακόμη και τους νομοθετημένους πόρους. Επιχειρεί να δημιουργήσει κλίμα σύγχυσης και συναίνεσης ώστε να δημιουργήσει τετελεσμένα.
Συνεπώς δεν υπάρχει ούτε η ειλικρίνεια, αλλά ούτε και η φερεγγυότητα για την αντιμετώπιση του πραγματικού προβλήματος του ασφαλιστικού. Η συζήτηση πρέπει να γίνει στην κοινωνία. Τα αιτήματά μας θα διατυπωθούν με κάθε ευκρίνεια σε κάθε πλευρά.
Δ) Η μάχη του ασφαλιστικού απαιτεί έντονη ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση και γι’ αυτό χρειάζεται στήριξη της τακτικής μας με επιχειρήματα που θα αποκαλύπτουν την κυβερνητική πρόκληση περί παλαιών και νέων εργαζομένων προνομιούχων και μη, περί συντηρητικής λογικής των συνδικάτων που αντιστέκονται στις αλλαγές, κ.ά.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
1. ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ–ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΘΕΝΤΩΝ ΠΟΡΩΝ
Δεν μπορούμε να μιλάμε για βιωσιμότητα:
• Εάν δεν επιστραφούν σταδιακά τα αποθεματικά των ταμείων, όπου με πολύ χαμηλό επιτόκιο, την περίοδο 1950 –1980 τα χρησιμοποιούσε το κράτος και τα οποία υπολογίζονται ότι είναι πάνω από 75 δις €.
• Εάν δεν εισπράττονται οι εισφορές, πού με τις επαναλαμβανόμενες ρυθμίσεις ουσιαστικά οι πόροι ή χαρίζονται ή για πολλά χρόνια τους εκμεταλλεύονται οι εργοδότες. Στα 8,2 δις € έφτασαν οι οφειλές προς το ΙΚΑ των ιδιωτών και σε 8,7 δις οι οφειλές του κράτους.
• Εάν δεν αξιοποιούνται οι πόροι σε όφελος των ταμείων και τζιράρονται στην κερδοσκοπία, χρηματιστήριο, ομόλογα υψηλού ρίσκου.
• Εάν το κράτος δεν καταβάλει έστω και τους ελάχιστους θεσμοθετημένους πόρους. (10% επί των αποδοχών των νέων από το 1992 και 1% του ΑΕΠ από το 2003.
Η ενίσχυση της οικονομικής βιωσιμότητας του συστήματος προϋποθέτει:
• Καθιέρωση της τριμερούς χρηματοδότησης με την αναλογία 3/9 Κράτος (10%), 4/9 εργοδότες, 2/9 εργαζόμενοι.
• Πλήρη κάλυψη των υποχρεώσεων των εργοδοτών και των χρεών τους προς το Ι.Κ.Α.
• Σταδιακή επιστροφή των καταληστευθέντων πόρων με τη δημιουργία ενός ειδικού αποθεματικού. Οι πόροι να εξευρεθούν από πρόσθετη φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις, στις βραχυπρόθεσμες επενδύσεις και στις υπεραξίες που παράγονται από χρηματιστηριακές συναλλαγές, στα πολύ μεγάλα εισοδήματα, στην φορολόγηση της περιουσίας της εκκλησίας.
Οι πόροι που θα προέλθουν από αυτές τις ρυθμίσεις μπορούν να καλύψουν αυτά που χρειάζεται για να αντιμετωπιστεί μακροπρόθεσμα το πρόβλημα του ΙΚΑ (που είναι στο 2,4% του ΑΕΠ) και να καλύψουν τις επιπλέον ανάγκες που απαιτούνται για τις εθελοντικές ενοποιήσεις των ταμείων.

2. ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΓΥΗΣΗ & ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΙΚΑ.
Αγωνιζόμαστε και προστατεύουμε τον κοινωνικό και δημόσιο χαραχτήρα ασφάλισης που θα στηρίζεται στην συμμετοχή των εργαζομένων με 6,67%, των εργοδοτών με 13,33 %, με 10% του κράτους όπως από το νόμο προβλεπόταν, αλλά και για όλους τους εργαζόμενους και στην αξιοποίηση των αποθεματικών. Επιπλέον για την επικουρική ασφάλιση απαιτείται εισφορά 3% των εργαζομένων και 3% των εργοδοτών ως ελάχιστη συνεισφορά.
Θα βασίζεται στην αλληλεγγύη των γενεών με την υποχρεωτική ασφάλιση όλων των εν ενεργεία εργαζομένων και θα εγγυάται:
• Την ανταπόδοση μετά από 35 χρόνια εργασία (10.500), σε σύνταξη (κύρια & επικουρική) που θα ισοδυναμεί τουλάχιστον με έναν μισθό όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από τις καταστατικές διατάξεις των ταμείων.
• Τα γενικά όρια για όλους που πρέπει να είναι 65 για τους άνδρες- 60 για τις γυναίκες.

Θα έχει έντονα χαρακτηριστικά της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης όπως:
• Κατώτερη σύνταξη (κύρια & επικουρική) όσο τα 25 ημερομίσθια της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.
• Αναπηρικές συντάξεις με 1.500 ένσημα, (των εργατικών ατυχημάτων έστω και με 1 ημέρα ασφάλισης), παραπληγικών, τυφλών, κ.τ.λ.
• Συνταξιοδότηση των γυναικών 5 χρόνια νωρίτερα από τους άνδρες και 10 χρόνια νωρίτερα για όσες έχουν ανήλικο παιδί και διατήρηση του καθεστώτος πρόωρης συνταξιοδότησης.
• Την στήριξη των ειδικών κατηγοριών, βαρέων επικίνδυνων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων και επέκταση τους στο Δημόσιο.
Δεν συζητάμε και δεν διαπραγματευόμαστε λογικές που αναιρούν τον κοινωνικό και δημόσιο χαραχτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.

3. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΜΑΥΡΗ» ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Με τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που λαμβάνει η ανασφάλιστη εργασία, κανένα ταμείο δεν μπορεί να έχει μέλλον. Το 80% των επιχειρήσεων είναι ανέλεγκτες πάνω από 5 χρόνια.
• Ένας στους 4 εργαζόμενους, σύμφωνα με τους πλέον αρμόδιους, δεν είναι καν δηλωμένος στις καταστάσεις του ΙΚΑ. Τα ταμεία στερούνται πάνω από 4 δις € το χρόνο μόνο από αυτό.
• Μεγάλα ποσά στερούνται τα ταμεία από τις λιγότερες ημέρες και χαμηλότερες αποδοχές που οι εργοδότες ασφαλίζουν τους εργαζόμενους.
• Μεγάλες απώλειες έχουν τα ταμεία, από την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων με την ανάπτυξη των εργολαβιών, των συμβάσεων έργων, των παράνομων δελτίων παροχής υπηρεσιών, την μη εφαρμογή των Σ.Σ.Ε, υπερωριών, «προγραμμάτων» stage κ.λ.π.
Ούτε ένας «αδήλωτος» εργαζόμενος. Ασφάλιση για όλες τις ημέρες και στο σύνολο αποδοχών. Κανένας εργαζόμενος έμμεσα ή άμεσα έξω από το σύστημα.
Κατάργηση της ανασφάλιστης εργασίας, προς αυτή την κατεύθυνση μπορούν να βοηθήσουν η πλήρης ασφαλιστική κάλυψη όλων των οικονομικών μεταναστών, η μηχανογράφηση των ασφαλιστικών ταμείων, η ενίσχυση των ελεγκτικών τους μηχανισμών, η αυστηροποίηση των ποινών για όσους χρησιμοποιούν ανασφάλιστη εργασία, η υποχρεωτική ασφάλιση με δαπάνη του εργοδότη για όσο διάστημα ο εργαζόμενος είναι ανασφάλιστος. Η νομιμοποίηση των μεταναστών. Η ασφάλιση των stage. Επίσης απαιτείται η εμπλοκή των συνδικάτων στον έλεγχο, στην καταγραφή και καταλογισμό των παρανομιών. Όχι πια στις εκάστοτε χαριστικές ρυθμίσεις.

4. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΕΝΕΩΝ–ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Εάν το σύστημα δεν βασισθεί στην αλληλεγγύη των γενεών, σύντομα οι γενεές μεταξύ τους θα αντιπαρατεθούν και το μέλλον τους θα γίνει δυσοίωνο.
Με τον 2084/1992 οι νέοι ασφαλισμένοι μετά το 1992 έχουν φορτωθεί όλη την κακοδιαχείριση και την ληστεία των αποθεματικών, με τεράστιες συνέπειες στα δικαιώματά τους:
• Αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση.
• Καταργήθηκε η βασική διάταξη για συνταξιοδότηση των γυναικών 5 χρόνια ενωρίτερα.
• Καταργήθηκαν βασικές διατάξεις για συνταξιοδότηση (35ετία & 58 ετών, 10.000 & 62 ετών, 10.500 & 55 ετών Βαρέα, κ.τ.λ.).
• Με τον διαφορετικό τρόπο υπολογισμού, μειώθηκαν όλες οι συντάξεις ιδιαίτερα οι πολύ χαμηλές και δεν προσμετρείται ο χρόνος μετά τις 10.500 ημέρες.
Απαιτούμε την κατάργηση των διακρίσεων και την εξίσωση των νέων με αυτές των παλαιών ασφαλισμένων με την κατάργηση όλων των σχετικών αντιασφαλιστικών διατάξεων των νόμων 2084/1992 και 3029/2002.

5. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΙΚΑ.
Σε πλήρη εγκατάλειψη οδηγείται το ΙΚΑ από το περιορισμένο αριθμό μόνιμου προσωπικού (από τις 12448 οργανικές θέσεις υπάρχουν 4500 κενές). Ο έλεγχος των επιχειρήσεων ουσιαστικά καταργήθηκε αφού από τα 13 ελεγκτικά κέντρα μόνο τα 4 λειτουργούν και αυτά με το μισό προσωπικό. Η μηχανογράφηση του μητρώου ασφαλισμένων έμεινε στάσιμη. Οι ασφαλισμένοι ελάχιστα έως καθόλου γνωρίζουν για τα δικαιώματά τους.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για προοπτική χωρίς την αναβάθμιση των υπηρεσιών του ταμείου, με συμβασιούχους και με χιλιάδες εργαζόμενους σε προγράμματα «stage».
Απαιτούμε:
• Την κάλυψη των οργανικών θέσεων από μόνιμο προσωπικό.
• Τον εντατικό έλεγχο όλων των επιχειρήσεων.
• Την μηχανογράφηση του μητρώο ασφαλισμένων όλων των ενσήμων.
• Την δημιουργία Κέντρου Πληροφόρησης των ασφαλισμένων.
Να απαιτήσουμε να γίνουν τα ταμεία μας λειτουργικά, αποτελεσματικά, ελκυστικά και ανοιχτά στους ασφαλισμένους.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:
(για όλους τους ασφαλισμένους).
• Δεν συζητάμε και δεν δεχόμαστε καμία χειροτέρευση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, την μείωση των συντάξεων, την αύξηση εργατικών εισφορών. Ζητάμε την κατάργησης των αντιασφαλιστικών διατάξεων των νόμων 1902, 2084, 3029.
• Διεκδικούμε συνταξιοδότηση στα 35 έτη (10.500 ημέρες) ασφάλισης, χωρίς όριο ηλικίας.
• Διεκδικούμε οι κύριες συντάξεις να αναλογούν στο 80% του τελικού μισθού στα 35 έτη ασφάλισης και οι επικουρικές τουλάχιστον στο 20%.
• Διεκδικούμε διατήρηση του καθεστώτος πρόωρης συνταξιοδότησης με ίση μεταχείριση παλαιών και νέων ασφαλισμένων.
• Να διατηρηθούν οι θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών.
• Ειδική μέριμνα για την ασφάλιση των ανέργων.
Διεκδικούμε επιπλέον.
6. Ενίσχυση του δημόσιου κοινωνικού και αναδιανεμητικού χαρακτήρα του Δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος με εγγύηση του κράτους για τις συντάξεις. Διαφωνούμε πλήρως με την προσπάθεια μετατροπής του αναδιανεμητικού συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό, που είναι η κυβερνητική πρόθεση, όπως ορίζεται και με την απόπειρα καθιέρωσης της εθνικής κατώτερης σύνταξης. Διαφωνούμε με την εισαγωγή ιδιωτικών σχημάτων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα στην κοινωνική ασφάλιση.
7. Λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την προώθηση της σταθερής και πλήρους απασχόλησης και την απόκρουση της απορρύθμισης της εργασίας ώστε να ισχυροποιηθεί η βάση στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος.
8. Κατάργηση των διατάξεων των νόμων που προβλέπουν υποχρεωτικές ενοποιήσεις κύριας και επικουρικής σύνταξης (1902, 2084, 3029, 3371). Διεκδικούμε την σταδιακή μετάβαση σε ένα ενιαίο σύστημα ασφάλισης χωρίς όμως περιορισμούς δικαιωμάτων με εξίσωση προς τα κάτω. Η ενοποίηση πρέπει να είναι εθελοντική. Το ίδιο αφορά και τα επικουρικά ταμεία, εκεί δηλαδή που θα γίνει η μεγαλύτερη επίθεση από την κυβέρνηση.
9. Λήψη πρόσθετων μέτρων προστασίας της μητρότητας και της πατρότητας. Η εγκυμοσύνη να μη θεωρείται ασθένεια. Καθιέρωση γονικής άδειας 2 χρόνια με πληρωμή σε έναν από τους δύο γονείς για την ανατροφή των παιδιών. Πρόσθετα κίνητρα για αντιμετώπιση δημογραφικού. Αύξηση των επιδομάτων γάμου και τέκνων. Διεύρυνση δικτύου παιδικών σταθμών σε όλη την Ελλάδα. Αναγνώριση των τρίτεκνων οικογενειών ως πολυτέκνων.
10. Ενίσχυση του ρόλου των εργαζομένων συνταξιούχων στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, ορισμός διοικήσεων με βάση λίστα που θα προτείνουν οι φορείς με ενισχυμένη πλειοψηφία της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής. Ενισχυμένη παρουσία των εκπροσώπων των εργαζομένων και των συνταξιούχων στα πλαίσια της τριμερούς ή διμερούς συμμετοχής, εισαγωγή νέων οργανωτικών μεθόδων και αξιοποίηση της πληροφορικής στη διοίκηση των οργανισμών. Βελτίωση παροχής υπηρεσιών και ταχύτατη έκδοση των συντάξεων.
11. Ασφαλή αξιοποίηση αποθεματικών με κύριο επενδυτικό εργαλείο τα ειδικά κρατικά ομόλογα συνταξιοδοτικού σκοπού με απευθείας διαπραγμάτευση με το δημόσιο. Σταμάτημα της κερδοσκοπικής διαχείρισης μέσω χρηματιστηρίου.

Θα υπάρξει ειδική συζήτηση για τα θέματα της υγείας, όμως τονίζουμε τη διαφωνία μας με τους όρους που επιχειρεί η κυβέρνηση να ενοποιήσει ή να αφαιρέσει λειτουργίες, όπως είναι η πρωτοβάθμια φροντίδας από τους κλάδους υγείας με στόχο την συνολική υποβάθμιση του συστήματος υγείας χωρίς μάλιστα πρόσθετους πόρους.

Η κυβέρνηση ας μείνει μόνη στο μονόλογό της

Η κυβέρνηση δεν θέλει διάλογο. Θέλει μια διαδικασία παρωδία που θα την βοηθήσει να υλοποιήσει την αντιασφαλιστική της πολιτική.

Δεν θέλει συνομιλητές. Θέλει συνενόχους από την εργατική πλευρά στην εφαρμογή αντεργατικών μέτρων.

Όποτε ανακινήθηκε θέμα ασφαλιστικού στην Ελλάδα είτε από την κυβέρνηση της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ, οι εργαζόμενοι βγήκαν εξαιρετικά ζημιωμένοι με ένα αρνητικό νομοθετικό πλαίσιο (1902/1990, 2084/1992, 3029/2002).

Η κυβέρνηση δεν θέλει να λύσει το ασφαλιστικό, θέλει να εφαρμόσει πιστά τη δημοσιονομική πειθαρχία με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Γι’αυτό το λόγο δεν δεσμεύεται για την εισροή νέων πόρων στο ασφαλιστικό σύστημα.

Ο κ. Αλογοσκούφης μάλιστα προτρέπει τα ταμεία να πουλήσουν μέρος του αποθεματικού τους την ίδια ώρα που έχει συμβάλλει στη διόγκωση της ανασφάλιστης εργασίας, που αρνείται να καταβάλει (στην ουσία κλέβει) νομοθετημένους πόρους ύψους 1,5 δις ευρώ.

Πρόκειται για υποκρισία, για αφερεγγυότητα, για καθαρό εμπαιγμό.

Υπό αυτές τις συνθήκες και μ’αυτές τις προθέσεις το σ.κ. δεν έχει κανένα λόγο να εμπλακεί σ’αυτή τη προσχηματική διαδικασία διαλόγου.

Αντίθετα πρέπει από τώρα να δημιουργήσει ένα διεκδικητικό κίνημα υπεράσπισης και αναβάθμισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και των δικαιωμάτων που εδώ και καιρό προτείναμε χωρίς να εισακουστούμε.

Πρέπει να αγωνιστούμε με βάση τους κεντρικούς στόχους για: γενναία χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος, κατάργηση ανασφάλιστης εργασίας, προστασία του δημόσιου χαρακτήρα του, κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών διατάξεων, άρση κάθε διάκρισης μεταξύ παλιών και νέων ασφαλισμένων, επιβολή 35ετίας χωρίς όριο ηλικίας, διατήρηση και επέκταση και στους νέους του καθεστώτος πρόωρης συνταξιοδότησης, την πλήρη αναπλήρωση των μισθών στις συντάξεις, τη γενναία αύξηση των κατωτάτων συντάξεων.

Η ΓΣΕΕ οφείλει να πει όχι στον προσχηματικό διάλογο, να οργανώσει από τώρα τους αγώνες των εργαζομένων, να ακυρώσει τον κυβερνητικό αποπροσανατολισμό, να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση στην ελληνική κοινωνία.

Εμείς σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας αυτή την απαράδεκτη διαδικασία «κοινωνικού διαλόγου».

Δήλωση του Αλέκου Καλύβη Αν.Προέδρου της ΓΣΕΕ στις 3.10.2007

Κλέβουν 1,5 δις απ’ το ΙΚΑ!

Δήλωση του Αλέκου Καλύβη Αν.Προέδρου της ΓΣΕΕ

"Η κυβέρνηση με το προσχέδιο του προϋπολογισμού υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει μία ακόμη πιο σκληρή οικονομική και κοινωνική πολιτική.
Περισσότεροι φόροι για τους εργαζόμενους, διαρκής λιτότητα, λιγότερες επενδύσεις, χαμηλότερες κοινωνικές δαπάνες. Αυτά είναι τα «δώρα» και αυτού του προϋπολογισμού για τους εργαζόμενους.
Η πιο κραυγαλέα ίσως ενέργεια της κυβέρνησης είναι η νέα κλοπή 1,5 δις € από το ΙΚΑ, αφού προϋπολογίζει 1,9 δις € για το ΙΚΑ παραβιάζοντας έτσι απροκάλυπτα τις νομοθετικές υποχρεώσεις της που την υποχρεώνουν να δώσει στο ΙΚΑ 3.5 δις €.
Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει άλλους τρόπους για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση παρά μόνο την οργάνωση των αγώνων των εργαζομένων, οι οποίοι πρέπει να προετοιμαστούν από τώρα."

Σημείωση:

Η υποχρέωση του κράτους για το 2008, με βάση το νόμο απαιτεί τη χορήγηση πρόσθετων πόρων, ώστε σε μέσα επίπεδα το 2003-2008 να χορηγηθεί 1% ετησίως του ΑΕΠ στο ΙΚΑ.

Υπενθυμίζουμε λοιπόν ότι στους προϋπολογισμούς από 2003 έως 2007 κατατέθηκαν τα κάτωθι ποσά:

ΕΤΟΣ	ΑΕΠ ΣΕ ΕΚΑΤ. € Τρ. Τιμές προ αναθ.	ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΣΕ ΕΚΑΤ. €	ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΕΠ
2003 ΠΡΑΓΜ/ΣΕΙΣ	153045	1373	0,90
2004 ΠΡΑΓΜ/ΣΕΙΣ	168417	1450	0,86
2005 ΠΡΑΓΜ/ΣΕΙΣ	181088	1600	0,88
2006 ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ	194902	1700	0,87
2007 ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ	208740	1800	0,86

Πηγές: Εισηγητικές εκθέσεις προϋπολογισμών 2004, 2005, 2006, 2007 (επεξεργασία Γ. Δούκας).

Συνεπώς το 2008 πρέπει να χορηγηθεί στο ΙΚΑ το 1,63% του ΑΕΠ, δηλαδή 3,5 δις, αφού το ΑΕΠ για το 2008 είναι 223 δις €.

Το ταχύτερο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης που εξαγγέλθηκε ποτέ

Η κυβέρνηση εξαγγέλλει σχέδια ανασυγκρότησης των καμένων περιοχών χωρίς να έχουν τεθεί υπό έλεγχο οι πυρκαγιές στην Πελοπόννησο. Χωρίς να έχουν καταγραφεί οι ζημιές. Χωρίς να έχει υπάρξει διαβούλευση με τοπικούς φορείς. Χωρίς να μας λέει πόσο κοστίζει το σχέδιο. Χωρίς να μας λέει που θα βρει τα λεφτά.

Δεκαπέντε μέρες πριν τις εκλογές, τα μακρόπνοα σχέδια ανασυγκρότησης των πληγεισών περιοχών εκπονούνται στο γόνατο, μέσα σε μια μέρα από δυο τρεις ανθρώπους, και εν συνεχεία εξαγγέλλονται στα κανάλια με διαγγέλματα, προκειμένου να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Το αν η «ανασυγκρότηση» που εξαγγέλθηκε θα εξελιχθεί προς όφελος της τοπικής κοινωνίας ή των εργολάβων, είναι κάτι που η κυβέρνηση αποφεύγει – μέρες που είναι – να ξεκαθαρίσει, κρυπτόμενη πίσω από γενικόλογες διατυπώσεις περί φυσικού περιβάλλοντος και αειφόρου ανάπτυξης.

Όλα στα κάρβουνα;

Συνυπογράφουμε σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την ταυτότητα των "Εμπρηστών".

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ

Στην αρχή έλεγε ότι τις βάζει η αντιπολίτευση.
Τώρα που η κατάσταση χειροτέρεψε κρύβεται πίσω από τις «κλιματικές αλλαγές», επικαλείται θεωρίες για «οργανωμένο σχέδιο» και επικαλείται την ανάγκη «εθνική συνεννόησης».

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ

-Οι κλιματικές αλλαγές δεν είναι δικαιολογία για την ανυπαρξία περιβαλλοντικής πολιτικής. Αντίθετα απαιτούν αυστηρά μέτρα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος – μέτρα που η κυβέρνηση αρνείται να πάρει.
-Οι εμπρησμοί στα δάση πολλαπλασιάζονται προεκλογικά, όταν υπάρχει υπόσχεση για αποχαρακτηρισμούς. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με κλιματικές αλλαγές.
-Η επίκληση «οργανωμένου σχεδίου», χωρίς καμία ένδειξη, είναι επικοινωνιακός λαϊκισμός. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί ως θύμα, για να συγκαλύψει τις ευθύνες της και να καταστείλει τις φωνές κριτικής.
-Όταν ο εμπρησμός είναι καθιερωμένη και αποτελεσματική πρακτική για να καταπατηθεί ένα δάσος, δεν χρειάζεται κάποιο «οργανωμένο σχέδιο» για να μπει η φωτιά.
-Εθνική συνεννόηση σημαίνει ένα πράγμα: Να αναγνωριστούν έμπρακτα οι ευθύνες, για μια πολιτική που έχει καταστήσει τον δασικό μας πλούτο ανοχύρωτο απέναντι σε κάθε λογής οικονομικά συμφέροντα.

• με την αναθεώρηση του άρθρου 24
• με την απόπειρα νομιμοποίησης αυθαιρέτων στη Bουλή
• με τους διαρκείς αποχαρακτηρισμούς καμένων δασικών εκτάσεων
• με τους δασικούς χάρτες που δεν έχουν εκδοθεί και την απουσία δασικού και εθνικού κτηματολογίου

ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΘΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 24

ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ».

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

Επιστολή των Μηχανικών του ΕΠΑΝ προς το ΔΣ του ΣΕΜΟΔ

Προς το ΔΣ του ΣΕΜΟΔ

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Σύμφωνα με τον Ν.3518/2006 «Αναδιάρθρωση των κλάδων του Ταμείου Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ)» αναδιαρθρώνονται οι κλάδοι ασφάλισης του ταμείου και αναπροσαρμόζονται οι ασφαλιστικές κρατήσεις των μηχανικών. Ειδικότερα για τους μισθωτούς μηχανικούς, η αναπροσαρμογή επιφέρει υπέρογκες αυξήσεις στις εισφορές τους σε τέτοιο βαθμό πού να ανατρέπονται επί της ουσίας οικογενειακοί προϋπολογισμοί και προγραμματισμοί.

Σας θέτουμε υπόψη πίνακα εισφορών των μηχανικών που έχουν ασφαλιστεί πριν το 1993 για να γίνει ευκρινέστερη η επιβάρυνση που προκύπτει μετά την εφαρμογή του Ν.3518/2006.

* υπολογίζεται στο Α’ ασφαλιστικό κλιμάκιο: 1979,85€

** η Ειδ.Προσ. Υπολογίζεται στο 1/3 του Α’ ασφαλιστικού κλιμάκιου

***Ο υπολογισμός του ΚΥΤ: 2315,00€ * 2,15%

Σημειώνεται ότι στον πίνακα δεν συμπεριλαμβάνεται η δαπάνη της υποχρεωτικής εισφοράς προς το ΙΚΑ, η οποία ανέρχεται στο ποσό περίπου των 100€ μηνιαίως, φτάνοντας έτσι τις συνολικές ασφαλιστικές εισφορές των μηχανικών στα 500€ μηνιαίως.

Η πρόσθετη αυτή επιβάρυνση, της τάξης των 150 € μηνιαίως, είναι απρόβλεπτη, υπέρμετρη σε σχέση με το ύψος των μισθών μας, δεν συμπεριλαμβανόταν στους υπολογισμούς του καθένα κατά την διαπραγμάτευση των μισθών μας με την ΜΟΔ αλλά και της ΣΣΕ και κυρίως δυσβάστακτη για τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς του καθένα και της καθεμιάς.

Σημειώνεται ότι πρόκειται για καθαρή μείωση των αποδοχών οι οποίες για αρκετούς, αν συνυπολογιστούν επιμίσθιο και πλαφόν, έχουν παραμείνει σταθερές την τελευταία 5ετία.

Προτείνουμε να ζητηθεί από τη ΜΟΔ να καλύψει πλήρως την πρόσθετη επιβάρυνση για τους μηχανικούς από την εφαρμογή του Ν. 3518/2006 διασφαλίζοντας το καθαρό τους εισόδημα τουλάχιστον στα υφιστάμενα επίπεδα. Το αίτημα δύναται να υλοποιηθεί με κατάλληλη αύξηση των μισθών των μηχανικών από 1/1/2007 (που αποτελούν το 30~35% των ΜΟΔιτών) ώστε να καλυφθεί η επιβάρυνση.

Ανακοίνωση της Α.Π. ΑΔΕΔΥ για τα βαρέα-ανθυγιεινά στο Δημόσιο

Στη χθεσινή (26.6.2007) συνάντηση της ΑΔΕΔΥ και των Ομοσπονδιών με τον Υφυπουργό κ Δούκα για την επέκταση του θεσμού των Βαρέων Ανθυγιεινών στο Δημόσιο, αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά, ο διαχρονικός εμπαιγμός των εργαζομένων στο Δημόσιο για το αίτημα αυτό.
Στην συνάντηση αυτή, που έγινε στην συνέχεια της παράστασης της ΑΔΕΔΥ και εκπροσώπων των Ομοσπονδιών στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στις 20.6.2007, ο υπουργός δήλωσε ότι η Κυβέρνηση δεν έχει αποφασίσει να επεκτείνει το θεσμό των Βαρέων Ανθυγιεινών στο Δημόσιο.
Η αρνητική στάση της Κυβέρνησης αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι συνεχίζει την τακτική που ακολούθησαν για χρόνια τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, δηλαδή του εμπαιγμού των εργαζομένων, ενώ παράλληλα έντεχνα διοχετεύει για επικοινωνιακούς λόγους προς τα ΜΜΕ «δήθεν λύσεις» στην προσπάθεια της να ωραιοποιήσει την εικόνα της για καθαρά προεκλογικούς λόγους.
Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση ακολουθώντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που στόχο έχουν το χτύπημα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, επιχειρεί να κερδίσει χρόνο και να συγκαλύψει τις πραγματικές της προθέσεις. Είναι χαρακτηριστικές άλλωστε οι δηλώσεις του εκπροσώπου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που προτείνουν να ανατραπούν τα όρια ηλικίας και να υπάρξει μείωση των συντάξεων και η προσπάθεια αξιοποίησης τους από την Κυβέρνηση.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση στην ΑΔΕΔΥ καλεί τους εργαζόμενους να βρίσκονται σε αγωνιστική επαγρύπνηση, προκειμένου να αποτρέψουν τις σχεδιαζόμενες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις, που προωθεί η Κυβέρνηση με την στήριξη και προτροπή των διάφορων διεθνών οργανισμών και παράλληλα να αγωνιστούν για την επέκταση του θεσμού των ΒΑΕ στο Δημόσιο.